Tuk Tuk lady? Buy something Miss?

Hier dan eindelijk weer een reisverslag, deze keer over Cambodja en Laos. Het heeft even geduurd, maar ja, niet overal is de internetverbinding even goed en op zich heb je genoeg andere dingen te doen als je reist...

Goed, we waren ongeveer gebleven in de bus van Ho Chi Minh naar Phnom Penh. De grensovergang verliep soepel en rond 8 uur 's avonds waren we in Phnom Penh. In de bus had ik al een aardig Nieuw Zeelands stel met hun zoontje ontmoet, Tony, Kyrin en Kay, dus we konden mooi een tuk-tuk delen. Het bleek dat er veel veranderd was in de stad dus de reisgidsen waren alweer verouderd en we konden zo snel geen leuk hostel vinden. Uiteindelijk een guesthouse uitgezocht wat er redelijk uitzag. De volgende dag wilden we eigenlijk allemaal wel verder, in Phnom Pehn zelf is eigenlijk niet zo heel veel te beleven. We besloten de bus naar Siem Reap te nemen en na een lange busreis over onverharde wegen en langs vele, armoedig uitziende hutjes en dorpjes waar we gelijk kennis konden maken met de lokale lekkernijen (oa gefrituurde tarantula's), kwamen we rond het einde van de middag aan in Siem Reap.

In de bus hadden we nog een leuk engels meisje ontmoet, Sara, en zij had al een guesthouse gereserveerd. Ik ging met haar mee in de tuk-tuk en de nieuw zeelanders volgens ons in een andere tuk-tuk, althans dat had de tuk-tuk rijder beloofd. Maar zodra we van het busstation af reden ging de tuk-tuk van Tony en Kyrin een totaal andere kant op, waarschijnlijk omdat hij afpraken had met een ander guesthouse. Tony heeft de beste man meerdere malen gezegd dat hij de andere tuk-tuk moest volgen, maar hij weigerde, werd kwaad (Tony ook en daar wil je geen ruzie mee) en zette hun er vervolgens gewoon uit. Gelukkig rijden er genoeg tuk-tuks rond en al snel stopte er een aardige meneer die vroeg wat er aan de hand was. Hij heeft hun naar de goede straat gebracht en daar hebben we allemaal onderdak kunnen vinden. Hij vertelde dat hij ook gids was bij de tempels van Ankor Wat en na overleg besloten we met zijn allen twee tuk-tuks te reserveren (zijn broer reed ook tuk-tuk) en voor de volgende dag af te spreken naar de tempels te gaan met zijn allen. Een tuk-tuk of motor is wel nodig om te tempels te bekijken, want het totale complex is erg groot. Als je de lange route neemt is het een kilometer of 35.

De tuk-tuk van Sara en mij was echt fantastisch, mooie geborduurde bekleding met roze hartjes en rozen, erg romantisch (beetje jammer dat Marijn er niet bij was) en je kon zelfs je ipod of telefoon inpluggen voor je eigen muziek. Onze chauffeur was de broer van de gids en een stoere brede kerel. Hij was erg netjes op zijn tuk-tuk. Zijn moeder heeft vast de bekleding gemaakt ofzo...
De eerste tempels waar we heen gingen waren in de stad Ankor Thom waar we de tempels van Ta Prohm (waar Tomb Raider opgenomen is) en Bayon (een tempel met 216 gezichten erin) gezien hebben. Vooral Ta Prohm vond ik erg indrukwekkend, je kon goed zien hoeveel kracht de natuur heeft, de tempel was letterlijk overwoekerd door bomen. Alle tempels van Ankor Wat en Ankor Thom zijn in de twaalde eeuw gebouwd, sommigen zijn inmiddels volledig gerenoveerd en sommigen aan de tijd overgelaten. Uiteraard hebben de oorlogen en de verschillende Khmerleiders ook hun invloed gehad op te tempels. Je kon bijvoorbeeld in sommige tempels goed zien dat zij eerst boeddhistisch waren en later zijn veranderd in hindoeïstisch, door afbeeldingen weg te halen met zoutzuur of door de afbeeldingen te veranderen van houding en uiterlijk.

Verder kom je, als je over het complex rijdt, natuurlijk nog vele kleinere tempels en bouwwerken tegen.

Onze gids.

Hieronder de tempel van Bayon met zijn 216 gezichten.

Na een vermoeiende dag keerden we rond 6 uur weer huiswaarts, uiteraard onder het genot van een muziekje in onze tuk-tuk. Onze chauffeur, Mr. Phirum, was erg gecharmeerd van Paolo Nutini en zat te swingen op zijn tuk-tuk.

De volgende dag stond Ankor Wat op het programma, de grootste tempelstad van het complex. Ook dit was erg indrukwekkend, vooral omdat het zo groot is. Ik vond de tempel zelf iets minder mooi, omdat deze gerenoveerd was, dus eigenlijk iets te 'netjes'. Verder wel prachtig natuurlijk. Bij de entreepoort kon je nog kogelgaten zien zitten uit de tijd van de Khmer Rouge.

Kogelgat met kogel

De bibliotheek

Na een hele ochtend in Ankor Wat rondgelopen te hebben zijn we nog naar een iets verder gelegen tempel gegaan, Bantey Srei. Deze tempel, en de weg er naar toe, is pas sinds 2006 vrij toegankelijk omdat het vanaf toen niet meer in handen was van de Khmer Rouge en nu dus veilig is voor burgers en toeristen. Onderweg naar deze tempel zagen ook weer andere mooie tempels, apen en rijstvelden en kregen we nog een fikse regenbui op ons dak, maar gelukkig zijn de tuk-tuks daar op uitgerust. De zij-flappen naar beneden en we zaten we lekker droog.


Uiteindelijk kwamen we bij Bantey Srei aan, een mooie tempel, vooral door de prachtige kleuren. Na de tempel reden we weer terug naar Siem Reap via een omweg om de prachtige omgeving met zijn vele rijstvelden, waterbuffels en kleine dorpjes te kunnen bewonderen. We kwamen veel wagens en karren vol mensen tegen die op het veld hadden gewerkt. De mensen zijn erg vriendelijk en zwaaien en lachen bijna allemaal als ze je tegenkomen.

Onderweg nog een probleempje met de tuk-tuk, waar natuurlijk iedereen bij moet zijn.

De laatste dag in Siem Reap zijn we nog met de tuk-tuk's naar het Tonle Sap meer gegaan, het grootste zoetwatermeer in Azië. Hier gingen we met z'n zessen (ook de gids ging mee) in een wiebelig bootje over het meer en langs de floating villages. Erg mooi maar ook erg schrijnend, de mensen die op het water wonen zijn erg arm. Je voelt je ook erg opgelaten om daar als 'rijke' westerling een beetje rond te varen en deze mensen als het ware te bekijken. We gingen ook ergens aanleggen waar een soort winkeltje was en een restaurantje, zodat ze natuurlijk wat geld aan ons konden verdienen. Zodra we aan kwamen varen waren er kindjes in kleine bootjes of soort varende wastobben met, ja echt waar, slangen om hun nek, roepend: dollar, dollar! Voor een dollar kon je dus die slang even om je nek krijgen. Natuurlijk zou je die kinderen graag geld geven maar overal raden ze dit af omdat kinderen niet gestimuleerd moeten worden om op deze wijze hun geld te verdienen, in plaats van naar school te gaan. Eenmaal aan 'boord' van het restaurant/winkeltje was er ook nog een grote krokodillenkooi met levende krokodillen, klaar voor de slacht om ze daarna op te kunnen eten. Ook slang is iets wat ze hier veel eten.

Tony wilde wel even een slang om zijn nek.

's Avonds nog even Siem Reap in geweest met Sara om gezellig een hapje te eten en wat door het stadje te lopen. De markt was erg leuk maar de rest is ontzettend toeristisch met veel drinkende en feestende jongeren. Verder word je hier (ook op vele andere plekken maar hier wel heel erg) constant aangesproken met 'He lady!' 'Tuk tuk?' 'Buy something Miss?' Dus je loopt constant 'no thank you, no thank you'  te roepen. Het engels is in heel Zuid- Oost Azië trouwens ook erg grappig, ze controleren niet of het eigenlijk wel klopt. Zo zijn enkele barren 'open till close', of hanger er bordjes met 'sorry, we're open', zijn er massagesalonnen waar je een 'madicure' en een 'penicure' kunt krijgen, zijn er restaurantjes waar je 'fish en ship' kunt eten en was ons restaurant een restaurant èn een balcony!

De volgende dag scheidden onze wegen en ging ik met de bus naar Kratie, richting het noorden. In de bus ontmoette ik Mel, een meisje uit Australië die ook naar Kratie ging. Daar eenmaal aangekomen vonden we beide dat Kratie niet zo leuk was, het guesthouse was de smerigste die ik tot nu toe gehad had en het stadje deed wat mistroostig aan. Dus de volgende dag verder getrokken naar Banlung. Dit ging gelukkig een stuk vlotter dan we dachten omdat de weg er naar toe inmiddels verhard was. Op de motor achterop naar de Tree Top Lodge, een guesthouse wat we in onze reisgids hadden gevonden en ons erg mooi leek. En dat was het zeker! Mel en ik hadden ongeveer dezelfde reisplannen dus we konden mooi samen reizen en kamers delen.

 

Ons huisje, voor 15 dollar per nacht!

In Banlung zelf was niet zoveel maar naast het dorp lag een vulkanisch meer en aan de andere kant een paar watervallen, waar we op de fiets heen zijn gegaan (beide keren begaf mijn fiets het uiteraard).


Het lokale tankstation.

Na een aantal dagen heerlijk bijgekomen te zijn in de Tree Top Lodge hebben we een mini-bus geregeld naar de grens van Laos en vanuit daar naar het eiland Don Det, onderdeel van de 4000 islands in de Mekong rivier in het zuiden van Laos. Nu is een busreis in Azië, en helemaal met een lokale bus, altijd weer een verassing. Je weet nooit hoe lang je er over doet (de indicatietijden hebben vaak een afwijking tussen de 0 en 6 uren), en onderweg worden er mensen, pakken cement, meubels, motoren etc. opgepikt en afgezet. Gelukkig was het geen lange reis want we zaten vlakbij de grens. Eenmaal daar moesten we het busje uit, door de paspoortcontrole, te voet verder, en visum aanvragen in Laos. Daar stond ineens een tuk-tuk op ons te wachten die kennelijk geregeld was door de Tree Top Lodge waar we ons buskaartje gekocht hadden. Die bracht ons naar het dorpje waar we de boot naar Don Det konden nemen, en hij gaf ons zelfs nog geld voor de boot want dit zat bij het buskaartje in. Zo gaat dat hier!
Eenmaal op het eiland waanden we ons in een soort hippie-paradijs. Mooi, maar erg laid-back, en overal kon je marijuana kopen of 'happy shakes' drinken. Er waren een aantal mensen die ook echt daarvoor kwamen, maar ook genoeg mensen zoals wij die gewoon graag deze omgeving wilden zien. Leuke restaurantjes aan de mekong en veel hangmatten en leuke muziek. De volgende dag zijn we de mekong op gegaan om de zeldzame zoetwaterdolfijn de Irrawaddy te spotten. Ze schatten dat hier nog zo'n honderd van leven in de mekong, ze zijn dus bijna uitgestorven. Maar we hebben ze gezien! Er is een bepaalde plek waar ze vaak spelen en een gids bracht ons er naar toe, vanaf de kant konden we ze zien om ze niet teveel te verstoren. Helaas was het lastig ze te fotograferen omdat ze maar een klein stukje boven water komen.

De grensovergang tussen Cambodja en Laos.


 

Uitzicht vanuit de douche. Dat is nog eens lekker douchen!

Je hebt wel wat Mc.Gyver skills nodig om je ipod op te kunnen laden.

De volgende dag hebben we de bus genomen verder richting het noorden, met een overnachting in Thakhek. Vanuit Pakse hadden we een lokale bus naar Takhek, die er volgens de buschauffeur 5 uur over zou doen. We vertrokken rond 11 uur en arriveerden uiteindelijk om 21.30 in Takhek. Iétsje langer dus.... mede doordat we elke 2 uur een uur stopten, en niemand wist waarom.
Maar goed, de volgende dag konden we een Sawngthaew (een soort open busje, je zit in de laadbak op bankjes met overkapping) pakken naar Konglor. 3x overstappen, backpacks werden overgeheveld van dak naar dak, we reden soms een uur rond alleen maar om mensen op te pikken of af te zetten maar uiteindelijk kwamen we aan in Konglor. We wilden hierheen om de prachtige natuur, je kunt hier door een grot varen van 7 km lang en dat hebben we dus ook gedaan met een groepje backpackers die ook in ons hostel zaten. Daarna nog even lekker gezwommen in een riviertje.




Na Konglor zijn we weer met een sawngthaew naar een kruispunt gereden, om vanuit daar een bus te kunnen pakken naar Vientiane. We wilden graag verder naar het noorden maar dan moet je perse via Vientiane naar Luang Prabang.
En wat een reis was dit! Na een poosje gewacht te hebben op het kruispunt kwam er een bus voorbij die naar Vientiane ging. Mel en ik waren met nog twee duitse meisjes, en de bus was al vrij vol. Maar daar hebben ze in Laos prima oplossingen voor, namelijk een stapel plastic krukjes die je in het gangpad zet. Dus daar zaten we in een bomvolle bus in het gangpad, en elke keer als er iemand uit moest moesten we natuurlijk opstaan. Gelukkig hadden we na een poosje een gewone zitplaats, want 7 uur op zo'n krukje is ook geen pretje. Daarbij zijn de wegen ook niet optimaal, op sommige momenten knalde de bus zo hard door een kuil dat de hele bus volhing met stof en ik dacht dat die assen nu toch echt wel doorgebroken moesten zijn, maar de bus reed vrolijk door. Om 8 uur 's avonds kwamen we op het zuider busstation aan van Vientiane. We namen een tuk-tuk omdat we snel naar het noorder busstation wilden om te kijken of we daar nog een slaapbus naar Luang Prabang konden pakken. Maar uiteraard is 'snel' hier niet aan de orde. De tuk-tuk deed een uitgebreide tour door Vientiane om mensen af te zetten, en uiteindelijk kwamen we aan het einde van een lange straat die geblokkeerd bleek te zijn omdat ze daar met de riolering bezig waren. Dus moesten we weer helemaal terugrijden. Dit was ook de bedoeling, maar de tuk-tuk besloot ineens om er mee op te houden. Daar stonden we in een afgelegen straatje in het donker ergens in Vientiane een tuk-tuk te duwen waar geen beweging in te krijgen was. Na een half uur wist een andere man het ding weer aan de praat te krijgen en konden we onze weg vervolgen. Ze dropten ons bij het busstation, dat inmiddels compleet uitgestorven was, geen bus meer naar Luang Prabang natuurlijk. Goed, dan maar een hostel en morgenochtend de bus pakken. Maar ons echtpaar van de tuk-tuk weigerden ons naar het centrum te brengen want ze wilden graag op bed, wij konden anders wel op het busstation slapen vonden ze. Daarnaast moesten we, ondanks de vertraging, natuurlijk wel het volle pond betalen voor de rit, en maar een andere tuk-tuk nemen naar het centrum. Aangezien we weinig keus hadden, hebben we dit maar gedaan. Er waren gelukkig nog wel tuk-tuk rijders op het busstation, die uiteraard meer geld vroegen nu het donker was. Ze wilden evenveel geld voor de helft van de rit die we net gemaakt hadden. Uiteindelijk kwamen we een goedkopere prijs overeen, maar toen we eenmaal zaten wist onze chauffeur nog even te melden dat we pas over een half uur vertrokken, omdat er nog een bus kwam en hij dan meer klanten kon oppikken. Maar. als we nog wat extra betaalden (waardoor we weer op de oude prijs uitkwamen) konden we gelijk weg. Het was inmiddels half 11 geweest, we hadden nog niks gegeten en waren er helemaal klaar mee, dus dan maar extra betalen en op naar een hostel. Lang leve Azië!
Maar hier eindigt de lange reis nog niet, want de volgende ochtend hadden we nog een rit van 10 uur door de bergen voor de boeg. De afstand tussen Vientiane en Luang Prabang is maar zo'n 370 kilometer maar omdat het alleen maar door de bergen gaat met ontelbare haarspeldbochten doe je er tussen de 10 en 12 uur over.
De bus zou om 8 uur vertrekken. Het was een zogenaamde VIP bus, maar daar moet je niet teveel van verwachten in Laos. Er was een zwakwerkende airco en vrij goede stoelen maar dat is ook alles. De enorme barsten in de ramen waren dichtgesmeerd met teer en verder was het een stoffige bende.
Om 8.15 vertrokken we om na een halve minuut weer te stoppen bij het tankstation op het busstation om de bus vol te tanken. In Laos snappen ze namelijk nog niet dat het ook best handig kan zijn dit van te voren te doen. Om 8.30 reden van het busstation af (de bus stond om 7.30 al klaar) en om 8.35 stopten we bij een soort garage waar ze vervolgens een wiel gingen verwisselen en repareren, terwijl iedereen in de bus zat. Om 9.30 vertrokken we dan eindelijk, en hadden we dus al 1,5 uur in de bus gezeten zonder ergens te komen. Halverwege hadden we een lunchpauze van 30 minuten. Na de lunchpauze waren we zo'n 500 meter onderweg toen de bus weer stopte bij een kleine garage waar we 30 minuten stil stonden om nog eens een wiel te verwisselen. Het zou natuurlijk absurd zijn om tijdens de lunchpauze de bus daar even neer te zetten zodat deze klaar is wanneer de lunchpauze om is, want dan moet je een stukje heen en weer lopen... Gelukkig maakte de route veel goed, want de uizichten waren prachtig.

Na een vermoeiende busreis kwamen we om 21.30 aan in Luang Prabang. We waren getipt over een leuk guesthouse en vonden deze gelukkig vrij vlot. Prima kamer met mooie houten vloeren en goede bedden. We besloten hier twee nachten te blijven, even lekker een dagje bijkomen. We zouden later nog een keer terugkomen in Luang Prabang dus we hebben nu lekker op ons gemak het stadje bekeken en konden lekker bijkomen van onze heftige reis-dagen. Luang Prabang is een prachtig stadje, veel mooier dan Vientiane waar je veel verkeer hebt, weinig kleine straatjes en lelijke gebouwen. In LP zie je nog veel van de franse invloeden met mooie stenen huizen met houten luiken en franse balkonnetjes, kleine winkeltjes met prachtige houten beelden en bewerkte meubeltjes, oude luiken en deuren (had ik wel mee willen nemen naar huis maar pasten jammergenoeg niet in m'n backpack), leuke restaurantjes en kroegjes met live muziek en leuke terrasjes. En dan natuurlijk de nightmarket, met honderden handgemaakte kleding, tassen, schilderijen en lekker eten. Een klein paradijsje tussen de simpele en een beetje smerig aandoende aziatische dorpjes, ook wel weer even leuk.

Na 2 dagen in Luang Prabang vertrokken we verder naar het noorden, naar Luang Namtha. Daar kun je prachtige trektochten maken door de bergen en de jungle en dat wilden wij graag gaan doen.
Na een rit van 7 uur in een minibusje over erg slechte wegen kwamen we daar aan en hebben we gelijk een tocht geboekt voor de volgende dag.

We vertrokken de volgende dag met zijn 8en in een tuk-tuk richting het gebied waar we gingen lopen. Er ging een gids mee van het outdoorbedrijfje en nog een uit een plaatselijk dorpje die het gebied erg goed kent. Verder gingen er ook nog twee meisjes uit dat dorp mee die onze lunch hadden voorbereid. Zij liepen voorop, op slippers (!) en eentje had een hakmes waarmee ze een weg door de jungle baande voor ons. En ze waren nog maar 14 en 15 jaar oud! Petje af. We moesten beide keren een rivier oversteken om in de jungle te komen en dit deden we per tweetal in een opblaasbare kano, de gids peddelde ons naar de overkant. Dit was nog best lastig omdat de boot niet erg stabiel was en er een sterke stroming stond. Maar we haalden allemaal de overtocht en hebben daarna een mooie tocht van ongeveer 6 uur gemaakt, met een heerlijke lunch geserveerd in bananenbladeren tussendoor. Gelukkig had ik een poncho mee want we kregen een paar stevige regenbuien op ons dak. Glibberend door de blubber, soms klimmen op handen en voeten, net echt.

Onze gids.

 

Na de trektocht moesten we natuurlijk ook weer de rivier oversteken. Omdat de gids van het outdoorbedrijfje terug was gegaan met twee mensen die het te zwaar vonden, ging de tuk-tuk chauffeur deze keer peddelen. Hij haalde eerst onze gids en Mel op, en dit ging bijna mis! Hij viel zelf in het water, de rest bleef gelukkig droog. De rivier was op deze plek nog net iets wilder dus de kano was lastig stabiel te houden.

Hierna was het mijn beurt met nog een meisje, deze keer peddelde de andere gids. Ik dacht nog bij mezelf, als dit maar goed komt, want mijn camera en telefoon zaten in mijn backpack. Ik had de tas tussen mijn benen en niet op mijn rug want dat moest, en ik begreep al snel waarom. We waren net onderweg en de gids peddelde de kano dwars op de stroom, niet echt handig. Binnen no time lag de kano om! Ik reageerde in een reflex en had binnen een seconde mijn backback in de lucht en gooie deze op de boot. Met z'n drieën zwommen we met de boot naar de overkant, en toen ik in mijn backpack keek was alles vanbinnen nog droog! Wat een mazzel.

De volgende dag zijn we met nog een aantal mensen uit ons guesthouse met een minibusje naar Houaxai gegaan, op de thaise grens. Vanaf hier kun je een tweedaagse tocht maken over de Mekong op een slowboat naar Luang Prabang. Dit was prachtig. Onderweg overnacht je in Pakbeng en aan het einde van de middag kom je aan in Luang Prabang.

In Luang Prabang aangekomen zijn we weer naar hetzelfde guesthouse gegaan en de volgende dag zijn we met wat mensen van de slowboat naar de Kuongsi waterval gegaan, een kilometer of 35 buiten LP. Dit was erg mooi, het water was prachtig helder (ontzettend mooi na al dat bruine water van de rivieren), je kon er zwemmen en aan een touw slingeren (blijft leuk) en er was ook nog een berenopvang, waar ze mishandelde zwarte beren opvangen die het er zo te zien prima naar hun zin hadden.

's Avonds namen Mel en ik de slaapbus terug naar Vientiane omdat zij vanuit daar naar Australië moest vliegen, en ik een nachttrein naar Bangkok geboekt had. Het was heerlijk om deze rit nu 's nachts te doen, je kunt redelijk slapen in zo'n bus dus de rit gaat een stuk sneller.
De volgende middag heb ik een bus genomen naar Nong Khai in Thailand, waar ik om 18.30 op de nachttrein naar Bangkok kon stappen. Nu denken jullie misschien, waarom nu al naar Bangkok? Daar hoeft ze toch pas eind september te zijn, als Annemiek daar ook is? Dat klopt, maar omdat Marijn en ik elkaar tussendoor nog een keer wilden opzoeken omdat we 5 maand uit elkaar gewoonweg te lang vinden, heb ik een paar weken geleden een retour Bangkok - Amsterdam geboekt. Marijn kon niet lang genoeg vrij krijgen om naar mij te komen, en daarnaast was dit ook nog de goedkoopste optie. Eind deze maand vlieg ik met Annemiek weer terug naar Bangkok om vanuit daar onze reis te vervolgen! Een onverwachte wending in het hele verhaal maar met een mooie reden vinden wij zelf...

Het volgende verslag zal vanuit Australië of Nieuw Zeeland zijn!

Oh ja, sommige foto's zijn in het stukje niet scherp zie ik (heel raar), als je ze scherp wilt zien kijk dan in het fotoalbum zelf.

Laatste foto's

Reacties 6

Paul 18-09-2012 10:44

Toffe foto's! Bedankt voor dit stukje afleiding, nu ga ik verder dagdromen over reizen zoals deze.

Alie Bosma 18-09-2012 11:47

Prachtig verhaal en fantastische foto's. Liefs uit Smilde

akke brouwer 18-09-2012 13:48

Wow, wat een verhaal weer. En idd, krijg maar geen ruzie met een echte NZlander.........
Jammer dat Marijn er niet bij was want de tuk tuk is écht wel romantisch.
Maar je ervaart die romantiek deze dagen ook wel denk ik.
Groetjes út de heide

Greet Verschoor 18-09-2012 22:31

Baukje wat een geweldige foto's. Een aantal inspireren mij bij het schilderen. Resultaat zie je misschien nog wel eens.
Hoorde dat je even back in town was. Geniet en kom gauw weer met mooie foto's en verhalen.
Liefs Greet

Lammy van den Berg 19-09-2012 21:23

Te gek Baukje, wat een reis en wat een belevenissen. Indrukwekkende foto's.
Je ziet er nog lekker relaxed uit op al die prachtige foto's.
Blijf genieten en zeker straks ook weer van "ons" mooie Nieuw-Zeeland. Fijne voortzetting!
Over 4 weken vertrekken wij naar....Zuid-Afrika
X Lammy

Ida 20-09-2012 13:26

Hallo Baukje,
Volg je reis met interesse!
Mooie foto's. En wat een belevenissen.
Veel plezier op de verdere reis.
Hartelijke groet uit Assen.

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer