Australie part I, the outback

De trip die we gingen maken begint in Darwin en eindigt in Broome en loopt via de Gibb River Road, een onverharde weg dwars door The Kimberly's, het ruigste gebied van the outback. 

De Gibb River Road begint na Kununurra, volg de rode weg richting Derby. De blauwe route is de weg die wij oop de terugreis afgelegd hebben met onze camper.

Op dag 1 werden we rond 6.30 uur opgepikt door onze guide, samen met nog 13 andere mensen. Daarvoor hadden we nog even contact gehad met Bernd en Marijn want we zouden verder niet veel ontvangst hebben met onze telefoon dus lang geen contact met onze mannen! Hij kwam aanrijden in een grote 4x4 truck, en Annemiek en ik mochten uiteraard voorin zitten...     Voordat we gingen rijden stelde hij zich voor als Rob en vertelde hij even in het kort hoe het er allemaal aan toe zou gaan de komende 9 dagen. De truck werd ook voorgesteld, ze heette Mathilde maar wij mochten haar Tilly noemen, en ze was al bijna 3 jaar zijn vriendinnetje. Deze tour was de een na laatste van het seizoen, omdat zo'n beetje eind oktober The Wet begint, dus veel regen waardoor op veel plekken de weg overstroomt en onbegaanbaar wordt. Ook is het dan erg heet, temperaturen lopen op naar de 45 graden. De Gibb River Road is dan dus afgesloten. Onderweg vertelde Rob veel over de plekken waar we langs reden. Darwin zelf ziet er vrij nieuw uit omdat het in 3x verwoest is geweest, de laatste keer in 1974 en toen was 80% van het stadje verdwenen. Ook is Darwin het thuis van de echte Crocodile Dundee, waar de film op gebaseerd is. Hij zelf is in 2002 doodgeschoten maar zijn ex vrouw en twee zoons wonen nog in Darwin.  Onderweg veel termietenheuvels, nog bij een hele grote gestopt, deze was een paar meter hoog. Ze kunnen zelfs 10 meter hoog worden. En twee derde van zo'n heuvel bevindt zich onder de grond! Je hebt ook nog hout termieten, die hollen bomen helemaal uit en wonen daar dan in. Van die holle takken maken de aboriginals dan weer hun didgeridoo's. Deze komen dus van oorsprong ook uit dit gebied. De eerste walibi die we zagen was een platte jammergenoeg. Gelukkig zagen we al snel walibi's en walaroo's vrolijk rondspringen. Het zijn allemaal kangaroo's maar een walibi is heel klein, een kangaroo heel groot en je raadt het al, de walaroo zit er tussenin. Wat zijn die Australiërs toch origineel! Wisten jullie trouwens dat een kangaroo zijn zwangerschap eindeloos kan uitstellen als er een tekort aan voedsel is? Wat een vernuftig beestje toch hè. En wat leren we veel van onze gids! Jullie zullen versteld staan van onze kennis over de natuur en geschiedenis hier als we thuis komen.  Onderweg even lekker gezwommen bij Edith Falls, waar we na een kleine klim aankwamen. Erg mooi en heerlijk gezwommen daar, en de groep een beetje leren kennen.  's Avonds het kamp opgeslagen net buiten Katherine. Iedereen heeft zijn eigen 'swag', een soort legerachtige slaapmat waar je ook nog in kunt kruipen. Maar dit was veel te warm, dus we zijn er lekker bovenop gaan liggen met een dun slaapzakje. Volgens Rob konden we hier prima buiten slapen, geen giftige beesten hier. Toch was het goed dat we er een gids bij hadden, want we hadden met een paar mensen wat hout gesprokkeld voor het kampvuur, een vrij onschuldig iets zou je denken. Ineens komt Rob eraan, kijkt naar het kampvuur en trekt er snel een boomtak uit. Bleek het een giftige boom te zijn waarvan de dampen die vrijkomen bij verbranding ook giftig zijn. Oeps.  Lekker gegeten en daarna heeft Rob ons nog even geleerd spinnen te vinden. Als je je zaklantaarn ver naar voren schijnt en in de lichtstraal  bevindt zich een nachtdier, zullen zijn ogen oplichten, zo ook die van een spin. De kleinste spinnetjes vind je zo! Aangezien Annemiek en ik een beetje over onze spinnenangst heen moeten, hebben we onder het toeziend oog van Rob een aantal spinnen aangeraakt. Zolang je maar zegt dat je van ze houdt doen ze je niks volgens hem. Daarna had vooral Annemiek de smaak te pakken en gingen we elke avond op spinnenjacht. Ook handig als je zeker wilt weten dat er zich rond je slaapplek geen spinnen bevinden. Dit viel gelukkig reuze mee, het enige was dat er kikkers in de toiletpot zaten. Na een beetje een onwennige nacht waarbij ik van bij elk kriebeltje en geritsel wakker werd (Annemiek lag gewoon in coma) omdat je denkt dat het een raar giftig dier is, werden we rond 5.30 wakker. Ja zeker, het is geen vakantie! Hard werken hoor dat reizen. Elke dag was het 'waking up with the birds', zodat we rond 6 uur aan het ontbijt zaten en voor 7 uur konden vertrekken.  De tweede dag vertrokken we richting Lake Argyle. Onderweg kwamen we steeds meer de typische rode Australische rotsen en bergen tegen, waarvan we er eentje in de hitte hebben beklommen voor een prachtig uitzicht.       Daarna hadden we de grensovergang van The Northern Territory naar West Australia, en daarvoor mochten we geen verse groenten en fruit de grens mee over nemen, omdat ze hier helemaal nog geen ongedierte hebben in de gewassen en in andere staten wel. Uiteindelijk bij Lake Argyle aangekomen, het grootste door de mens gemaakte meer in Australië, met een lengte van 70 km. Hiervoor hebben ze een cattle station onder water gezet. Omdat het hier zo droog  is kunnen ze het water voor de boeren en woonhuizen nu beter reguleren. We gingen een boottochtje maken op het meer met Dave, ook een echte Aussie. Hij wist ons veel te vertellen over het meer. We voeren langs een rotseilandje en daar zagen we een kleine rock walibi met een kindje in de buidel! Papa kwam later ook nog even om de hoek kijken.     Na een poosje varen legde hij de boot voor anker en konden we lekker zwemmen en van de boot en de rotsen afduiken. 'No crocodiles' verzekerde hij ons. Later voeren we verder en liet hij ons doodleuk een paar zoetwaterkrokodillen zien. Maar geen angst, zoetwaterkrokodillen zullen nooit een mens aanvallen, wij zijn veel te groot voor ze en ze zijn banger voor ons dan wij voor hen. Ze zien er eigenlijk best schattig uit.      Het was prachtig op het meer, heel erg stil, geen mensen, geen wind, en prachtige kleuren omdat de zon langzaam onderging. De rode rotsen en bergen leken knal oranje. Vlak voordat de zon onderging stopte Dave de boot midden op het meer zodat we weer konden zwemmen. Het was een mooi moment om liggend in het water, midden op dat enorme stille meer, de zon te zien ondergaan.    
  Daarna weer kamp opgeslagen, heerlijk buiten geslapen en 's ochtends wakker worden met een mooi uitzicht. We waren deze keer om 5 uur al wakker en Ben, een van de jongens van de groep zei dat we echt het zwembad even moesten zien. Nu wisten we dat dit een vrij luxe kampeerplek was met een zwembad, maar wat een uitzicht! Het was zo'n zwembad waarvan de rand zo gemaakt is dat je eigenlijk geen rand ziet, alleen het prachtige uitzicht over het meer. Nu moesten we toch maar even een duik nemen bij de opkomende zon! Annemiek en ik hebben hier heerlijk met ons tweetjes gezwommen.       Dag drie reden we via Kununurra, waar we nog boodschappen konden doen, en nog even een keer contact konden hebben met onze mannen, verder naar Purnunulu National Park. Om daar te komen moet je over een enorme hobbelige weg van 50 km lang waar je alleen met een 4x4 kunt komen, en deze weg zal ook zo blijven om te voorkomen dat het park verpest wordt door teveel toeristen.     Onderweg veel Boab tree's gezien, ook wel bekend als Baobab in Afrika. Hele gekke bomen met enorme dikke stammen. Ze kunnen enorm oud worden, en daarbij lijken ze erg op de mens: hoe ouder ze worden hoe meer ze uitdijen... Als de takken van deze boom horizontaal hangen zijn ze minstens 1000 jaar oud, hangen ze verder naar beneden dan zijn ze 1500 jaar of ouder. De aboriginals noemen ze upside down tree's. Hun legende vertelt namelijk dat de Boab eerst een normale boom was, maar erg arrogant. De andere bomen vonden dit zo vervelend dat ze de goden om hulp vroegen. Die hebben vervolgens de Boab bomen gestraft door ze met hun kop in de grond te zetten. Zo groeien ze nu nog en daarom zien ze er zo gek uit.     In het national park zijn we door de Echidna Chasm gelopen, met enorme hoge oranje rotswanden, erg mooi.  Verder gereden naar een uitzichtpunt om daar de zon onder te zien gaan.         Daarna in het park gekampeerd, er was wel een toilet maar verder niks. Ja een heule dikke spin! Gevonden door Annemiek natuurlijk. Brr wat een engerd.     We hebben dan ook wel in een tentje geslapen deze keer, op aanraden van Rob, omdat hier nogal giftige spinnen voorkwamen waar je erg ziek van wordt. Ook mochten we hier geen kampvuur maken ivm de droogte. Drie weken geleden had Rob hier in de buurt twee franse backpackers betrapt die het gras rondom hun tent in brand staken omdat ze anders 'niks konden zien' volgens hunzelf. De hele boel vloog natuurlijk in de brand en terwijl iedereen aan het helpen was hun brand te blussen waren zij maar verderop gaan zitten om een biertje te drinken. Toen er iemand naar hun toe kwam met de vraag waarom ze hier nog op hun luie reet zaten terwijl iedereen hun brand aan het blussen was, was hun antwoord: 'we zijn toch op vakantie'. Het vuur heeft uiteindelijk 2,5 week gebrand, en die Fransen zitten lekker in de cel. Eigen schuld, hele dikke bult. Op dag vier gingen we naar de Bungle Bungle's, waar het national park bekend om staat. Het zijn opvallende ronde bergen bestaande uit verschillende laagjes, die zijn ontstaan nadat een grote bergketen van zo'n 5000 meter hoog, lang geleden is ingestort. Dit gebied is pas in 1987 ontdekt en toen kwam er een enorme run van toeristen, vandaar dat ze de moeilijke toegangsweg zo houden.  We zijn dus door de Bungle Bungle's naar de Cathedral Gorge gelopen waar je op het einde een soort open plek kwam, erg mooi met een kleine waterplas in het midden, tussen hoge rotswanden. Rob vertelde dat een vriend van hem hier eens 's ochtends vroeg aankwam, en dat hij kippenvel over zijn hele lijf kreeg omdat er een man in zijn eentje viool zat te spelen. Het bleek een Duitse toerist te zijn die gelijk zijn paar honderd jaar oude viool had opgehaald toen hij deze plek zag. Rob vertelde ook een paar mooie aboriginal verhalen en daarna zijn we nog naar een uitzichtpunt gelopen om de Bungle Bungle's goed te kunnen zien.          Na die hobbelweg weer teruggereden te hebben gingen we dan eindelijk de legendarische Gibb River Road op! Vanaf daar zijn we het wildlife park El Questro ingereden om daar vlakbij een rivier te gaan kamperen voor twee nachten. Op de vijfde dag 's ochtends gelijk op weg gegaan naar de Emma Gorge, een vrij korte mooie wandeling met aan het einde watervalletjes vanaf een hoge rotswand en een zwemmeertje. En een van de watervallen was zelfs warm! Heerlijk zo 's ochtends vroeg. Daarna gelijk door naar de El Questro Gorge, de langste wandeling. Lunchpakketje mee en gaan. Niet iedereen ging mee omdat het een samengevoegde toer was jammergenoeg, met ook minder actieve mensen. Maar het oudste koppel, een Frans stel van begin 60, deed alles mee en klommen als berggeiten over alle grote rotsen in de rivierbedding waar we overheen moesten klauteren. Prachtige natuur en erg leuk al dat klimmen. Even een broodje gegeten en daarna moesten de schoenen uit omdat we een treintje moesten vormen in het water om de rugzakken droog over te krijgen. Daarna moesten we nog omhoog geholpen worden bij een grote rots. Net echt! Verderop vond Rob nog een slang, een mooie gele, niet giftig. En natuurlijk de spinnen en vogels niet vergeten. Aan het einde weer een watervalletje en zwemplekje met zulk schoon water dat je het kon drinken.               's Avonds op het kampvuur gekookt met zogenaamde Dutch Ovens (hij wist eigenlijk niet waarom ze zo heten), grote pannen die je op de kolen zet en je legt er kolen bovenop. Heerlijk lamsvlees gegeten, pompoen, wortelen en aardappelen. En Annemiek mocht het vlees snijden...     Leuke dingen hoor die Dutch ovens! En 's avonds speelde er ook nog een leuk australisch bandje compleet met didgeridoo, supermooi en daar hebben we even heerlijk op gedanst.     Op dag zes vertrokken we weer vanuit El Questro, om eerst een bad te nemen in de Zebedee Hotsprings. Heerlijk zo'n warm bad midden in the outback! Weer verder gereden en onderweg gestopt bij oude aboriginal rotstekeningen. Daarna hebben we nog een plek proberen te vinden die nog bijna niemand kent en waar Rob van gehoord had van een andere gids. Hij zag zijn favoriete vogel vliegen en volgens hem is dat altijd een goed teken, dus zijn we daar maar achteraan gelopen. Een echte vogeltjesman die Rob! Allemaal in een treintje achter elkaar aan door de bush bush zodat Rob zeker wist dat niemand op een slang trapte of iets dergelijks. We voelden ons net ontdekkingsreizigers! Maar het draaide op niks uit jammergenoeg.           Verder gereden over de Gibb en door de Pentacost River gereden, een veel gefotografeerde rivercrossing omdat het zo'n grote rivier is. In deze rivier zitten zoutwaterkrokodillen, de echte grote die dus wèl mensen kunnen doden/eten. Gezellig! Jammergenoeg geen een gezien...       Uiteindelijk kamp opgeslagen bij Mount Barnett en daar nog even lekker in de rivier gezwommen. Op dag zeven zijn we deze rivier al zwemmend overgestoken met drijvende bakken met onze kleren en tassen er in, om daarna verder te lopen naar de Manning Gorge.       Mooie oranje/rode rotsen met wederom een zwemmogelijkheid. Echt heerlijk dat er zoveel zwemplekken in deze trip zitten, want de temperaturen beginnen al flink op te lopen. Bij temperaturen van rond de 40-42 graden is een zwempartijtje wel aan te raden! Rob liet ons nog omhoog klimmen over de rotsen daar en ineens was je op een plek met allemaal watertjes waar niemand was. We zaten daar even en ineens liep er een goanna langs, een soort kleine varaan. We konden hem volgen en van heel dichtbij bekijken en uiteindelijk heeft Rob hem nog even gevangen zodat we hem ook aan konden raken, super mooi beest en heel bijzonder om van zo dichtbij te zien.           Daarna vertrokken van onze kampeerplek, en onderweg bij een service station een sticker gekocht: "I survived the Gibb River Road". Maar aangezien dit nog niet helemaal waar was moest iedereen z'n sticker inleveren bij Robb omdat het anders ongeluk bracht. Na de Gibb zou hij ze weer terug geven.  Deze nacht sliepen we helemaal in de bush bush, heerlijk. Een rivier met schildpadjes om even in te zwemmen, en we hadden 'Doug the shoufle' om een gat mee te graven voor als je een grote boodschap moest... Wat wil je nog meer! Een lekkere stoofpot op het vuur gemaakt en 's avonds nog met een groepje op nachtwandeling geweest om dieren te spotten. We zagen een knobtail gekko, heel grappig beestje, en wat spinnen en insecten maar verder jammergenoeg niet veel omdat het wat te hard waaide.  Dag acht brak aan, alweer de laatste volle dag. De rit ging vandaag naar Windjana Gorge. Eerst reden we naar Bell Gorge, daar was een mooie waterval en konden we weer even lekker zwemmen. Tijdens het teruglopen spotte iemand van onze groep een heel gek groen insect, die een beetje op een hele grote sprinkhaan leek. Het raarste beest wat we ooit gezien hebben denk ik. En het mooie was dat onze gids ook geen idee had wat het was, hij zag hem ook voor het eerst! We moeten even een foto naar hem opsturen en dan gaat hij uitzoeken wat het was.           Daarna doorgereden naar Tunnel Creek, een beek die door een tunnel in de rotsen loopt. We zijn daar doorheen gelopen met zaklampen. Door het water zagen we een paar zoetwaterkrokodilletjes en heel veel vleermuizen die een heel apart geluid maakten.     Uiteindelijk bij Windjana Gorge aangekomen, de truck neergezet en naar het water gelopen. Onderweg zagen we al een aantal zoetwaterkrokodillen in het water liggen. Hier was een strandje waar we mooi de zon onder konden zien gaan.       Maar het ging hier niet om de zonsondergang, maar om de vleermuizentrek die dan begint. De zon zakte en ja hoor, daar kwamen ze. Ontzettend veel vleermuizen,allemaal dezelfde kant op vliegend, een prachtig gezicht zo in de rood/oranje gekleurde lucht. En geen kleintjes zoals wij ze kennen, maar groter dan onze meeuwen. Echt mooi om te zien! Nog even blijven zitten en in het donker liepen we met een klein groepje terug naar het kamp. We schenen met de zaklampen op het water en daar zagen we nog veel meer krokodillen dan toen het licht was, ineens staarden tientallen lichtgevende oogjes je aan! Beetje spooky maar wel super! Eentje lag heel dicht bij de kant en we zijn tot 1,5 meter afstand er naar toe gelopen. Super om ze van zo dichtbij te bekijken. Uiteindelijk werd het de krokodil te heet onder de voeten en ineens schoot ie er vandoor, iedereen schrikken natuurlijk. Later lag er ook nog een dikke op de kant, die ook snel het water in sprong toen we dichterbij kwamen. Wat een spanning en sensatie! Het laatste nachtje kamperen alweer. Op dag negen stond de rit naar Broome op de planning. Het einde van de Gibb was al snel in zicht en we mochten onze stickers in ontvangst nemen, The Gibb River Road met zijn geweldige uitzichten, een onverharde weg die met het kenmerkende rode zand is bedekt, het dunst bevolkte gebied van Australië, de wilde dieren, veel roodgekleurde rotsen, verbrande gebieden, rivercrossings, en hier en daar een verlaten verroeste auto. We hebben 'm overleefd!         Onderweg vlakbij Derby nog een Boab Tree bezocht die vroeger als gevangenis heeft dienst gedaan, toen alle aboriginals opgepakt werden om voor de blanken te gaan werken. Als ze dit niet wilden werden ze onder andere hier gevangen gehouden of vermoord.  Uiteindelijk in Broome aangekomen, waar Rob ons nog even een rondleiding gaf en waar we nog even bij een uitzichtpunt over Cable Beach zijn gegaan, een prachtig strand.       Daarna iedereen afgezet bij hun hostels. Daar had iedereen even tijd voor zichzelf en hebben Miek en ik uiteraard gelijk met Bernd en Marijn gebeld. Daarna als afsluiter nog lekker gegeten met zijn allen en Rob nog een kaartje en een klein afscheidscadeautje gegeven omdat hij er zo'n leuke tijd van had gemaakt.    En toen moesten we weer terug naar Darwin. Dit kan met de Greyhound bus, wat ons ongeveer even veel geld zou kosten als wanneer we zelf een auto zouden huren. Die keus was dus snel gemaakt! De volgende ochtend gelijk in Broome op autojacht, het liefst een campertje. Via de gewone weg terug is het zo'n 2000 km en onderweg zijn veel kampeerplekken dus dit zou ideaal zijn. We hadden ongeveer 3,5 dag om in Darwin te komen dus dat moest lukken. Bij de eerste bedrijven hadden ze geen campertjes, wel een leuke aanbieding voor een autootje. Toch nog even gevraagd waar ze campers verhuurden en gelijk even gebeld voor de prijzen. Bleek dat we dikke mazzel hadden want er moest een camper naar Darwin teruggebracht worden! Deze relocations zoals ze dat noemen zijn vaak erg goedkoop, zo ook onze camper. 5 dollar per dag en 250 dollar gratis benzine. En een luxe ding!     Hij was in principe de dag ervoor al verhuurd maar die mensen waren niet op komen dagen dus wij hadden echt geluk. De boel werd in orde gemaakt en we konden op weg. Nog even een paar kaarten gekocht en de hele auto volgeladen met eten en water, want ja je weet nooit waar je terecht komt natuurlijk in dit ruige, warme, gevaarlijke land... Rob de gids zat ook in ons hostel en was zo aardig om ons nog even aan te wijzen waar we wel en niet moesten gaan kamperen.  Halverwege de middag konden we vertrekken en hebben we een paar uurtjes gereden om vervolgens voor donker een plekje te zoeken om te overnachten. Het is erg onverstandig om in het donker te rijden vanwege de vele overspringende kangaroo's en overstekend vee. Waar we overnachten was ook een truckersstop.     We keken even in het winkeltje voor een leuke cd, we wilden natuurlijk iets Australisch. Uiteindelijk kwamen er een paar truckers aan die we gevraagd hebben wat nou volgens hun echte Australische muziek is. "Oh don't buy that shit sweety, I've got some cd's for you" zei eentje met een flink Australisch accent en een net zo flinke bierbuik. En daar kwam ie aan met 5 gekopieerde cd's, geen idee wat er op stond maar daar kwamen we snel genoeg achter. Lekker geslapen op een veldje waar de koeien ook gezellig om ons heen liepen en de volgende ochtend weer op weg voor een flinke rij dag. Lekker truckersmuziekje er op, een combinatie van country en Engelse smartlappen. Wij vermaakten ons wel. Onderweg vooral veel lange glooiende wegen, weinig tegenliggers, hier en daar een roadtrain, en veel roadpizza's zoals de Australiërs de platgereden kangaroo's noemen. Hier en daar een Willy Willy. Dit is een soort plaatselijke minitornado die ontstaat omdat warme en koude lucht elkaar ontmoeten. Je ziet dan stof opwaaien in een draaiende beweging, heel apart. We hadden zelfs een keer dat er twee bosjes de weg overstaken. Twee rollende dikke takkenbossen, net zoals in die films over het wilde westen maar dan waren ze wat groter. Ik had ze bijna onder de auto, want je verwacht toch niet echt van bosjes dat ze over gaan steken. De tweede nacht op een rustig plekje gestaan waar nog een gezin stond en verder niks. Alleen een paar toiletten. Oh ja, en een dikke spin. Door onze inmiddels enorme spinnen ervaring, zagen wij al snel dat dit de Huntsman was. Een giftige spin waar je flink ziek van kunt worden. Annemiek heeft deze gelukkig even op vakkundige wijze weggewerkt, want hij zat prinsheerlijk voor de uitgang van onze camper.     Op deze plekken mag je gratis overnachten, er is verder niet veel maar je rijdt de volgende dag toch weer verder. De volgende dag dus weer rijden, rijden en rijden.       Tot Katherine gekomen, 300km voor Darwin. Hier een kampeerplek met een lekkere douche gevonden en er was zelfs nog een hotspring vlakbij de camping. Even lekker gedobberd, en tegen het donker weer terug. We keken naar de lucht en zagen een paar vleermuizen. Het werden er meer, en meer, en nog meer, en ineens zag de hele lucht zwart van die beesten! De tweede keer dat we dit indrukwekkende schouwspel zagen. Gelukkig blijven ze redelijk hoog boven je hoofd.  Laatste nachtje, dan nog een kort ritje naar Darwin. Daar de backpacks opgehaald en nu even onze belevenissen op internet zetten! Zo de camper inleveren bij het vliegveld en dan vertrekken we vanavond laat naar Auckland, Nieuw Zeeland. Weer een nieuwe etappe in onze reis. We houden jullie op de hoogte!  

Laatste foto's

Reacties 15

Marijn 20-10-2012 17:25

Leuk verhaal dames.. en hele mooie foto's xx

Agnieta 20-10-2012 18:48

Waaaaauw lieve mooie ladies!!
Heerlijk om te lezen en zien.. KUS

Azra 20-10-2012 20:19

Geweldig verhaal, geweldige foto's.
xx

Paul 20-10-2012 20:30

Gaaf! Toffe foto's en leuk om te lezen wat jullie meemaken.

akke brouwer 20-10-2012 22:32

Wow wat in lân, súper wat in natoer!!

Frouwkje 20-10-2012 22:54

Waaauuw!! Jullie beleven onvergetelijke avonturen! Brings back sweet memories goede reis naar nz, veel plezier en take care!

alie bosma 20-10-2012 23:02

Een prachtig verhaal! Veel plezier en succes ! Lieve groet van ons tweetjes

t paulusma 21-10-2012 01:00

Wât een prachtig verhaal, en heile mooie foto's.

annette oosting 21-10-2012 12:41

wat maken jullie een bijzondere dingen mee. heerlijk om te lezen en te genieten van de foto's. bedankt voor jullie uitgebreide verslag. xxx

Robert en Karina 21-10-2012 12:53

Ongelooflijk! wat een avontuur, met al die beesten en natuur! dikke kus en nog veel plezier. ik kijk weer uit naar jullie volgende reisverslag! liefs ons (lees ik en baby)

Esther 21-10-2012 14:39

Ha die Baukje en Annemiek, wat een geweldig reis verhaal en prachtige foto's

Marieke 22-10-2012 09:34

Wat ongelooflijk gaaf!!! Super mooie verhalen, leuke foto's en wat een plezier moeten jullie daar hebben zeg! Ik ben niet snel jaloers, maar nu....???
Geniet er van allebei!

aleth 23-10-2012 12:08

Ongelooflijk wat een mooie foto's en wat een geweldig verhaal. Blijven genieten. Xxx

Sarah 24-10-2012 13:21

Ziet er allemaal geweldig uit!!! Leuk verhaal!
Super mooie foto's!! Maar waar is de afritsbroek van de bever zwerfsport??? whahahaha

geniet ervan!

baukje 27-10-2012 11:04

wow, ik wil ook....

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer